The Last of Us

آخرین بازمانده رابطۀ محافظ و فرزندخوانده را در دل ویرانی، با دقت احساسی روایت می‌کند. خشونت هست، اما قلب داستان انسان است نه هیولا. اقتباسی وفادار و سینمایی که فصل‌به‌فصل سنگین‌تر می‌شود. جاده طولانی است و سریال عجله ندارد هر قسمت را با یک تعقیب تمام کند؛ بعضی توقف‌ها مهم‌تر از مقصدند. چهره‌ها فرصت پیر شدن و اعتماد کردن دارند و همین، انتخاب‌های سخت آخر را توجیه می‌کند. جهان تخریب‌شده زیبا تصویر شده اما زیبایی‌اش تسلی‌بخش نیست. بازی‌ها سنجیده و کم‌حرف‌اند و رابطۀ اصلی، بدون جمله‌های بزرگ، باورپذیر می‌ماند. اگر نسخه بازی را دیده‌اید، باز هم لایه‌های تازه هست. اگر ندیده‌اید، نیازی به آن سابقه ندارید. این یکی از معدود اقتباس‌هایی است که هم قصه را نگه می‌دارد و هم مثل یک سریال مستقل نفس می‌کشد.