Severance

سورنس با ایده‌ای تیز دربارۀ جدا کردن کار از زندگی، یکی از دقیق‌ترین درام‌های رازآلود سال‌های اخیر است. فضاسازی اداری سرد، بازی‌های مهارشده و پیچش‌های هوشمند، تماشا را اجباری می‌کند. هر قسمت سؤال تازه‌ای می‌گذارد و کمتر پاسخ آسان می‌دهد. راهروها، آسانسور و میزهای یک‌شکل طوری طراحی شده‌اند که خود ساختمان شخصیت پیدا کند. شوخی هست، اما خشک و اداری، و دقیقاً همان فاصله‌ای را نشان می‌دهد که قصه درباره‌اش حرف می‌زند. اطلاعات را قطره‌چکانی می‌دهد و هر کشف، سؤال قبلی را کوچک‌تر نمی‌کند بلکه بزرگ‌تر می‌کند. شخصیت‌ها با قاعدۀ شرکت درگیرند نه با یک شرور واضح، و همین کار اخلاقی تماشا را سخت‌تر می‌کند. اگر سریال معمایی آهسته و دقیق می‌خواهید، این یکی از بهترین‌هایی است که می‌شود با حوصله دنبال کرد.